دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰

تو جان و جهانی کریما مرا — چه جان و جهان از کجا تا کجا

که جان خود چه باشد بر عاشقان — جهان خود چه باشد بر اولیا

نه بر پشت گاویست جمله زمین — که در مرغزار تو دارد چرا

در آن کاروانی که کل زمین — یکی گاوبارست و تو ره نما

در انبار فضل تو بس دانه‌هاست — که آن نشکند زیر هفت آسیا

تو در چشم نقاش و پنهان ز چشم — زهی چشم بند و زهی سیمیا

تو را عالمی غیر هجده هزار — زهی کیمیا و زهی کبریا

یکی بیت دیگر بر این قافیه — بگویم بلی وام دارم تو را

که نگزارد این وام را جز فقیر — که فقرست دریای در وفا

غنی از بخیلی غنی مانده‌ست — فقیر از سخاوت فقیر از سخا