دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱

نرد کف تو بردست مرا — شیر غم تو خوردست مرا

گشتم چو خلیل اندر غم تو — آتشکده‌ها سردست مرا

در خاک فنا ای دل بمران — کز راندن تو گردست مرا

می‌ران فرسی در گلشن جان — کز گلشن جان وردست مرا

در شادی ما وهمی نرسد — کاین خنده گری پرده‌ست مرا

صد رخ ز درون سرخ‌ست مرا — یک رخ ز برون زردست مرا

ای احول ده این هر دو جهان — جفت است تو را فرد است مرا

در رهبریت ای مرد طلب — بر هر سر ره مردست مرا

خاموش و مجو تو شهرت خود — کز راحت تو دردست مرا