دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۱

ای صد هزار خرمن‌ها را بسوخته — زین پس مدار خرمن ما را بسوخته

از عشق سنگ خارا بر آهنی زده — برقی بجسته ز آهن و خارا بسوخته

از سر قدم بساختم ای آفتاب حسن — هم سر به جوش آمده هم پا بسوخته

سرنای این دلم ز تو بنواخت پرده‌ای — هم پرده‌اش دریده و سرنا بسوخته

در اصل زمهریر گر افتد ز آتشت — تا روز حشر بینی سرما بسوخته

از عالم نه جای ندا کرد عشق تو — هر جان که گوش داشته برجا بسوخته

ای لطف سوزشی که شرار جمال تو — جان را کشیده پیش و به عمدا بسوخته

آن روی سرخ را می احمر دمی بدید — صفرای عشق او می حمرا بسوخته

آن خد احمر ار بنمایی دمی دگر — سودای تو برآید و صفرا بسوخته

طبعی که لاف زلف مطرا همی‌زدی — از جعد طره تو مطرا بسوخته

در وا شدم به جستن تو جانب فلک — در وا نگشت ماندم دروا بسوخته

کی بینم از شعاع وصال تو آتشی — راه دراز هجر ز پهنا بسوخته

من چون سپند رقص کنان اندر او شده — شعر تر و قصیده غرا بسوخته

اندرفتاده برق به دکان عاشقان — بازار و نقد و ناقد و کالا بسوخته

زر گشته مس جسم ز اکسیر جان چنانک — ز اکسیر مس‌ها را استا بسوخته

ایمان و مؤمنان همه حیران شده ز عشق — زنار پیر راهب ترسا بسوخته

برقی ز شمس دین و ز تبریز آمده — ابری که پرده گشت ز بالا بسوخته