دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۲

باده بده ساقیا عشوه و بادم مده — وز غم فردا و دی هیچ به یادم مده

باده از آن خم مِه پر کن و پیشم بنه — گر نگشایم گره هیچ گشادم مده

چون گذرد می ز سر گویم ای خوش پسر — باده نخواهم دگر مست فتادم مده

چاکر خنده توام کشته زنده توام — گر نه که بنده توام باده شادم مده

فتنه به شهر توام کشته قهر توام — گر نه که بهر توام هیچ مرادم مده

صدقه از آن لعل کان بخش بر این پرزیان — ور ز برای تو جان صدقه ندادم مده

از سر کین درگذر بوسه ده ای لب شکر — بر سر هر خاک سر گر ننهادم مده

هر که دوم بار زاد عشق بدو داد داد — صد ره از صدق و داد گر بنزادم مده

شمس حق نیک نام شد تبریزت مقام — گر نشکستم تمام هیچ تو دادم مده