دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۳

ساقی جان غیر آن رطل گرانم مده — ز آنک بدادی نخست هیچ جز آنم مده

شهره نگارم ز تو عیش و قرارم ز تو — جان بهارم ز تو رسم خزانم مده

جان چو توی بی‌شکی پیش تو جان جانکی — باش مرا ای یکی هر دو جهانم مده

پردگی و فاش تو آفت او باش تو — جان رهی باش تو جان و روانم مده

دوش بدادی مرا از کف خود باده را — چون که چنینم درآ جز که چنانم مده

غیر شرابی چو زر ای صنم سیمبر — هیچ ندانم دگر ز آنک ندانم مده

نیست شدم در چمن قفل بر آن در بزن — هر کی بپرسد ز من هیچ نشانم مده

شیر پراکنده‌ام زخم تو را بنده‌ام — بی‌تو اگر زنده‌ام جز به سگانم مده

زان مه چون اخترم زان گل تازه و ترم — بی‌همگان خوشترم با همگانم مده

خسرو تبریزیان شمس حق روحیان — پر شده از تو دهان زخم زبانم مده