دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۴

ای مه و ای آفتاب پیش رخت مسخره — تا چه زند زهره از آینه و جندره

پیش تو افتاده ماه بر ره سودای عشق — ریخته گلگونه‌اش یاوه شده قنجره

پنجره‌ای شد سماع سوی گلستان تو — گوش و دل عاشقان بر سر این پنجره

آه که این پنجره هست حجابی عظیم — رو که حجابی خوش است هیچ مگو ای سره

از شکرینی که هست بهر بخاییدنش — لب همه دندان شده‌ست بر مثل دستره

دست دل خویش را دیدم در خمره‌ای — گفتم خواجه حکیم چیست در این خنبره

گفت شراب کسی کو همگی چرخ را — با همه دولاب جان می نخرد یک تره

کره گردون تند پیشش پالانیی — بر سر میدان او جان خر باتوبره

ای شه فارغ از آن باشد در لشکرت — نصرت بر میمنه دولت بر میسره

ای که ز تبریز تو عید جهان شمس دین — هین که رسید آفتاب جانب برج بره