دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۵

ای همه منزل شده از تو ره بی‌رهه — بی‌قدمی رقص بین بی‌دهنی قهقهه

از سر پستان عشق چونک دمی شیر یافت — قامت سروی گرفت کودکک یک مهه

روی ببینید روی بهر خدا عاشقان — گرچه زنخ زد بسی کوردلی ابلهه

والله کو یوسف است بشنو از من از آنک — بودم با یوسفی هم نمک و هم چهه

چونک نماید جمال گوش سوی غیب دار — عرش پر از نعره‌هاست فرش پر از وه وهه

عاشق باشد کمان خاص بتی همچو تیر — هیچ نپرد کمان گر بشود ده زهه

آنک ز تبریز دید یک نظر شمس دین — طعنه زند بر چله سخره کند بر دهه