دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۶

ایا دلی چو صبا ذوق صبح‌ها دیده — ز دیده مست شدی یا ز ذوق نادیده

گهی به بحر تحیر گهی به دامن کوه — کمر ببسته و در کوه کهربا دیده

ورای دیده و دل صد دریچه بگشاده — برون ز چرخ و زمین رفته صد سما دیده

چو جوششی و بخاری فتاد در دریا — ز لذت نظرش رست در قفا دیده

چو موج موج درآمیخت چشم با دریا — عجب عجب که همه بحر گشت یا دیده

به پیش دیده دو عالم چو دانه پیش خروس — چنین بود نظر پاک کبریادیده

نه طالب است و نه مطلوب آن که در توحید — صفات طالب و مطلوب را جدا دیده

اله را که شناسد؟ کسی که رست ز لا — ز لا که رست بگو: عاشق بلادیده

رموز لیس و فی جبتی بدانسته — هزار بار من این جبه را قبا دیده

دهان گشاد ضمیر و صلاح دین را گفت — تویی حیات من ای دیدهٔ خدادیده