دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۷

زهی لواء و علم لا اله الا الله — که زد بر اوج قدم لا اله الا الله

چگونه گرد برآورد شاه موسی وار — ز بحر هست و عدم لا اله الا الله

ستاده‌اند صفات صفا ز خجلت او — به پیش او به قدم لا اله الا الله

یکی ستم ز وی از صد هزار عدل به است — زهی خوشی ستم لا اله الا الله

ز هر طرف که نظر کرد می برویاند — هزار باغ ارم لا اله الا الله

ز بحر غم به کناری رسم عجب روزی — ز موج لطف و کرم لا اله الا الله

ندارد از شه من هیچ بوی جان آن کس — که ببینیش تو به غم لا اله الا الله

چو دیده کحل نپذرفت از شه تبریز — زهی دریغ و ندم لا اله الا الله

برآید از دل و از جان الست شه شنود — هزار بانگ نعم لا اله الا الله

بهشت لطف و بلندی خدیو شمس الدین — زهی شفای سقم لا اله الا الله

دلم طواف به تبریز می‌کند محرم — در آن حریم حرم لا اله الا الله

زهی خوشی که بگویم که کیست هان بر در — بگوید او که منم لا اله الا الله