دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۸

چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه — ز ذره ذره شنو لا اله الا الله

چه جای ذره که چون آفتاب جان آمد — ز آفتاب ربودند خود قبا و کلاه

ز آب و گل چو برآمد مه دل آدم وار — صد آفتاب چو یوسف فروشود در چاه

سری ز خاک برآور که کم ز مور نه‌ای — خبر ببر بر موران ز دشت و خرمنگاه

از آن به دانه پوسیده مور قانع شد — که او ز سنبل سرسبز ما نبود آگاه

بگو به مور بهار است و دست و پا داری — چرا ز گور نسازی به سوی صحرا راه

چه جای مور سلیمان درید جامه شوق — مرا مگیر خدا زین مثال‌های تباه

ولی به قد خریدار می‌برند قبا — اگر چه جامه دراز است هست قد کوتاه

بیار قد درازی که تا فروبریم — قبا که پیش درازیش بسکلد زه ماه

خموش کردم از این پس که از خموشی من — جدا شود حق و باطل چنانک دانه ز کاه