دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۰۹

که بوده است تو را دوش یار و همخوابه — که از خوی تو پر از مشک گشت گرمابه

چو شانه سنگ ز عشق تو شاخ شاخ شده‌ست — پریت خوانده به حمام و کرده‌ات لابه

چو شانه زلف تو را دید شد هر انگشتش — دلیل و آلت تهلیل همچو سبابه

ز نور روی تو پر گشت خلوت حمام — که جمله قبه زجاجی شده‌ست چون تابه

خمش که گل مثل آب از تو یافت صفا — که هر کی نسبت تو یافت گشت نسابه