دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۲

خیک دل ما مشک تن ما — خوش نازکنان بر پشت سقا

از چشمه جان پر کرد شکم — کای تشنه بیا ای تشنه بیا

سقا پنهان وان مشک عیان — لیکن نبود از مشک جدا

گر رقص کند آن شیر علم — رقصش نبود جز رقص هوا

دورم ز نظر فعلم بنگر — تا بوی بود بر عود گوا

از بوی تو جان قانع نشود — ای چشمه جان ای چشم رضا