دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۰

مقام خلوت و یار و سماع و تو خفته — که شرم بادت از آن زلف‌های آشفته

از این سپس منم و شب روی و حلقه یار — شب دراز و تب و رازهای ناگفته

برون پرده درند آن بتان و سوزانند — که لطف‌های بتان در شب است بنهفته

به خواب کن همه را طاق شو از این جفتان — به سوی طاق و رواقش مرو به شب جفته

بدانک خلوت شب بر مثال دریایی است — به قعر بحر بود درهای ناسفته

رخ چو کعبه نما شاه شمس تبریزی — که باشدت عوض حج‌های پذرفته