دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۱

دلم چو دیده و تو چون خیال در دیده — زهی مبارک و زیبا به فال در دیده

به بوی وصل دو دیده خراب و مست شده‌ست — چگونه باشد یا رب وصال در دیده

چو دیده بیشه آن شیرمست من باشد — چه زهره دارد گرگ و شکال در دیده

دو دیده را بگشا نور ذوالجلال ببین — ز فر دولت آن خوش خصال در دیده

چو چتر و سنجق آن رشک صد سلیمان دید — گشاد هدهد جان پر و بال در دیده

چو آفتاب جمالش بدیده‌ها درتافت — چه شعله‌هاست ز نور جلال در دیده

چو عقل عقل قنق شد درون خرگه جسم — عقول هیچ ندارد مجال در دیده

دو دیده مست شد از جان صدر شمس الدین — چه باده‌هاست از او مال مال در دیده