دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۲

چو مست روی توام ای حکیم فرزانه — به من نگر تو بدان چشم‌های مستانه

ز چشم مست تو پیچد دلم که دیوانه است — که جنس همدگر افتاد مست و دیوانه

دل خراب مرا بین خوشی به من بنگر — که آفتاب نظر خوش کند به ویرانه

بکن نظر که بدان یک نظر که درنگری — درخت‌های عجب سر کند ز یک دانه

دو چشم تو عجمی ترک و مست و خون ریزند — که می‌زند عجمی تیرهای ترکانه

مرا و خانه دل را چنان به یغما برد — که می‌دود حسنک پابرهنه در خانه

به باغ روی تو آییم و خانه برشکنیم — هزار خانه چو صحرا کنیم مردانه

صلاح دین تو چو ماهی و فارغی زین شرح — که فارغ است سر زلف حور از شانه