دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۳

عجب دلی که به عشق بت است پیوسته — عجبتر این که بتش پیش او است بنشسته

بمال چشم دلا بهترک از این بنگر — مدو به هر طرف ای دل تو نیز آهسته

دو کف به سوی دعا سوی بحر می‌رانی — نه گوهر تو به جیب تو است پیوسته

خنک کسی که ورا دست گرد جیب بود — که او لطیف و سبک روح گشت و برجسته

اگر چه هر طرفی بازگشت در طلبش — از آن طلب چو به خود وانگشت شد خسته

میان گلبن دل جان بخسته از خاری — ببین دلا تو ز خاری هزار گلدسته

میان دل چو برآید غبار و طبل و علم — هزار سنجق هستی ببین تو بشکسته

بیا به شهر عدم درنگر در آن مستان — ببین ز خویش و هزاران چو خویش وارسته

نهاده هر دو قدم شاد در سرای بقا — و زین بساط فنا هر دو دست خود شسته