دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۴

ز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پرده — مخور تو بیش که ضایع کنی سراپرده

حیات خویش در آن لقمه گرچه پنداری — ضمیر را سبل است آن و دیده را پرده

چرا مکن تو در این جا مگو چرا نکنم — که چشم جان را گشته است این چرا پرده

طلسم تن که ز هر زهر شهد بنموده‌ست — عروس پرده نموده‌ست مر تو را پرده

چو لقمه را ببریدی خیال پیش آید — خیال‌هاست شده بر در صفا پرده

خیال طبع به روی خیال روح آید — ز عقل نعره برآید که جان فزا پرده

دلا جدا شو از این پرده‌های گوناگون — هلا که تا نکند مر تو را جدا پرده