دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۵

تو دیده گشته و ما را بکرده نادیده — بدیده گریه ما را بدین بخندیده

بخند جان و جهان چون مقام خنده تو راست — بکن که هر چه کنی هست بس پسندیده

ز درد و حسرت تو جان لاله‌ها سیه است — گل از جمال رخ توست جامه بدریده

ز خلق عالم جان‌های پاک بگزیدند — و آنگهان ز میانشان تو بوده بگزیده

بدانک عشق نبات و درخت او خشک است — به گرد گرد درخت من است پیچیده

چو خشک گشت درختم بسی بلندی یافت — چو زرد گشت رخم شد چو زر بنازیده

خزینه‌های جواهر که این دلم را بود — قمارخانه درون جمله را ببازیده

هزار ساغر هستی شکسته این دل من — خمار نرگس مخمور تو نسازیده

ز خام و پخته تهی گشت جان من باری — مدد مدد تو چنین آتشی فروزیده

مرا چو نی بنوازید شمس تبریزی — بهانه بر نی و مطرب ز غم خروشیده