دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۶

برو برو که به بز لایق است بزغاله — برو که هست ز گاوان حیات گوساله

برو برو که خران گله گله جمع شدند — خر جوان و خر پیر و خر دو یک ساله

ز ناله تو مرا بوی خر همی‌آید — که خر کند به علف زار و ماده خر ناله

دماغ پاک بباید برای مشک و عبیر — گلوله‌های پلیدی برای جلاله

در آن زمان که خران بول خر به بو گیرند — زهی زمان و زهی حالت و زهی حاله

میا میا که به میدان دل خران نرسند — به صد هزار حیل می‌رسند خیاله

دلاله کیست بلیس این عروس دنیا را — عروس را تو قیاسی بکن ز دلاله

خموش باش سخن شرط نیست طالب را — که او ز اشارت ابرو رسد به دنباله