دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۷

خلاصه دو جهان است آن پری چهره — چو او نقاب گشاید فنا شود زهره

چو بر براق معانی کنون سوار شود — به پیش سلطنت او که را بود زهره

ستارگان سماوات جمله مات شوند — به طاس چرخ چو آن شه درافکند مهره

چو روح قدس ببیند ورا سجود کند — فرشتگان مقرب برند از او بهره

همای عرش خداوند شمس تبریزی — که هفت بحر بود پیش او یکی قطره