دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۱۹

خوش بود فرش تن نور دیده — خوش بود مرغ جان بپریده

جان نادیده خسیس شده — جان دیده رسیده در دیده

جان زرین و جان سنگین را — چون کلوخ از برنج بگزیده

سر کاغذ گشاده دست اجل — نقد در کاغذ است پیچیده

خمره پرعسل سرش بسته — پشت و پهلوش را تو لیسیده

خمره را بر زمین زن و بشکن — دیده نبود چنانک بشنیده

شمس تبریز بشکند خم را — که ز نامش فلک بلرزیده