دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۲۳

یا رشاء فدیته من زمن رایته — لست تقول اننی ارحم من سبیته

محرقنی برده کفی اذا دعوته — محتجب بصده عنی اذا اتیته

آه الیس ناظری مختلف لطیفه — آه الیس مهجتی مسکنه و بیته

قد زرع الفراق فی خدی بذر زعفر — وشت علی العیون من کثرة ما سقیته

قوسک حیث ما رمی السهم اصاب مقلتی — سهمک ظل من دمی یکتب قد کفیته