دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۶

صد دهل می‌زنند در دل ما — بانگ آن بشنویم ما فردا

پنبه در گوش و موی در چشمست — غم فردا و وسوسه سودا

آتش عشق زن در این پنبه — همچو حلاج و همچو اهل صفا

آتش و پنبه را چه می‌داری — این دو ضدند و ضد نکرد بقا

چون ملاقات عشق نزدیکست — خوش لقا شو برای روز لقا

مرگ ما شادی و ملاقاتست — گر تو را ماتمست رو زین جا

چونک زندان ماست این دنیا — عیش باشد خراب زندان‌ها

آنک زندان او چنین خوش بود — چون بود مجلس جهان آرا

تو وفا را مجو در این زندان — که در این جا وفا نکرد وفا