دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۷

بانگ تسبیح بشنو از بالا — پس تو هم سبح اسمه الاعلی

گل و سنبل چرد دلت چون یافت — مرغزاری که اخرج المرعی

یعلم الجهر نقش این آهوست — ناف مشکین او و مایخفی

نفس آهوان او چو رسید — روح را سوی مرغزار هدی

تشنه را کی بود فراموشی — چون سنقرئک فلا تنسی