دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۸

گوش من منتظر پیام تو را — جان به جان جسته یک سلام تو را

در دلم خون شوق می‌جوشد — منتظر بوی جوش جام تو را

ای ز شیرینی و دلاویزی — دانه حاجت نبوده دام تو را

کرده شاهان نثار تاج و کمر — مر قبای کمین غلام تو را

ز اول عشق من گمان بردم — که تصور کنم ختام تو را

سلسله‌ام کن به پای اشتر بند — من طمع کی کنم سنام تو را

آنک شیری ز لطف تو خورده‌ست — مرگ بیند یقین فطام تو را

به حق آن زبان کاشف غیب — که به گوشم رسان پیام تو را

به حق آن سرای دولت‌بخش — بنمایم ز دور بام تو را

گر سر از سجده تو سود کند — چه زیانست لطف عام تو را؟

شمس تبریز این دل آشفته — بر جگر بسته است نام تو را