دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۷۱

سوخت یکی جهان به غم آتش غم پدید نی — صورت این طلسم را هیچ کسی بدید نی

می‌کشدم به هر طرف قوت کهربای او — ای عجبا بدید کس آنک مرا کشید نی

هست سماع چنگ نی هست شراب رنگ نی — صد قدح است بر قدح آنک قدح چشید نی

عشق قرابه باز و من در کف او چو شیشه‌ای — شیشه شکست زیر پا پای کسی خلید نی

در قدم روندگان شیخ و مرید بی‌عدد — در نفس یگانگی شیخ نه و مرید نی

آنک میان مردمان شهره شد و حدیث شد — سایه بایزید بد مایه بایزید نی

مژده دهید عاشقان عید وصال می رسد — ز آنک ندید هیچ کس خود رمضان و عید نی