دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۹

دل بر ما شده‌ست دلبر ما — گل ما بی‌حدست و شکر ما

ما همیشه میان گلشکر‌یم — زان دل ما قوی‌ست در بر ما

زَهره دارد حوادث‌طبعی — که بگردد به‌گِرد لشکر ما؟

ما به پر می‌پریم سوی فلک — زانک عرشی‌ست اصل جوهر ما

ساکنان فلک بخور کنند — از صفات خوش معنبر ما

همه نسرین و ارغوان و گل است — بر زمین شاهراه کشور ما

نه بخندد نه بشکفد عالم — بی نسیم دم منور ما

ذره‌های هوا پذیرد روح — از دم عشق روح‌پرور ما

گوش‌ها گشته‌اند محرم غیب — از زبان و دل سخنور ما

شمس تبریز ابرسوز شده‌ست — سایه‌اش کم مباد از سر ما