دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۸۴

خواجه اگر تو همچو ما بیخود و شوخ و مستیی — طوق قمر شکستیی فوق فلک نشستیی

کی دم کس شنیدیی یا غم کس کشیدیی — یا زر و سیم چیدیی گر تو فناپرستیی

برجهیی به نیم شب با شه غیب خوش لقب — ساغر باده طرب بر سر غم شکستیی

ای تو مدد حیات را از جهت زکات را — طره دلربات را بر دل من ببستیی

عاشق مست از کجا شرم و شکست از کجا — شنگ و وقیح بودیی گر گرو الستیی

ور ز شراب دنگیی کی پی نام و ننگیی — ور تو چو من نهنگیی کی به درون شستیی

بازرسید مست ما داد قدح به دست ما — گر دهدی به دست تو شاد و فراخ دستیی

گر قدحش بدیدیی چون قدحش پریدیی — وز کف جام بخش او از کف خود برستیی

وز رخ یوسفانه‌اش عقل شدی ز خانه‌اش — بخت شدی مساعدش ساعد خود نخستیی

ور تو به گاه خاستی پس تو چه سست پاستی — ور تو چو تیر راستی از پر کژ بجستیی

خامش کن اگر تو را از خمشان خبر بدی — وقت کلام لاییی وقت سکوت هستیی