دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۸۸

ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی — آتش دل مقیم شد تو به سفر چرا شدی

آتش تو مقیم شد با دل من ندیم شد — آتش خویش را بگو کآب حیات آمدی

چاشنی خیال تو می‌بدرد دل مرا — ای غم او چو شکری ای دل من چو کاغدی

شمع بدان صبور شد تا همگیش نور شد — نور به است از همه خاصه که نور سرمدی

نور دمی که عاق شد طالب روح طاق شد — ماه مرا محاق شد بی‌مه فضل ایزدی

بازرسید آیتی از طرف عنایتی — وحدت بی‌نهایتی گشت امام و مقتدی

بست پلنگ قهر را بازگشاد مهر را — قبه ببست شهر را شهر برست از بدی