دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۸۹

گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری — تا نفروشی ای صنم کز مه و مهر خوشتری

ور دو هزار جان و دل بر در تو وطن کند — در مگشای ای صنم کز دل و جان تو برتری

آینه کیست تا تو را در دل خویش جا دهد — ای صنما به جان تو کاینه در بننگری

دست مده تو چرخ را تا که به پیش اسب او — غاشیه تو را کشد بر سر خود به چاکری

دولت سنگ پاره‌ای گرچه بیافت چاره‌ای — در تن خویش بنگرد بیند وصف گوهری

ای دل باز شکل من جانب دست عشق او — با پر عشق او بپر چند به پر خود پری

در پی شاه شمس دین تا تبریز می‌دوان — لشکر عشق با وی است رو که تو هم ز لشکری