دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۹۰

ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثری — در سر مست من فکن جام شراب احمری

بحر کرم توی مرا از کف خود بده نوا — باغ ارم توی مها بر بر من بزن بری

ای به زمین ز آسمان آمده چون فرشته‌ای — وی ز خطاب اشربوا مغز مرا پیمبری

بزم درآ و می بده رسم بهار نو بنه — ای رخ تو چو گلشنی وی قد تو صنوبری

گرچه به بتکده دلم هر نفسی است صورتی — نیست و نباشد و نبد چون رخ تو مصوری

می چو دود بر این سرم بسکلد از تو لنگرم — چهره زرد چون زرم سرخ شود چو آذری

بحر کرم چه کم شود گر بخورند جرعه‌ای — فضل خدا چه کم شود گر برسد به کافری

این دل بی‌قرار را از قدحی قرار ده — وین صدف وجود را بخش صفای گوهری

یا برهان ز فکرتم یا برسان به فطرتم — یا بتراش نردبان باز کن از فلک دری