دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۹۱

جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری — برف تو بفسراندت گر تو تنور آذری

آنک نجوشد او به خود جوش تو را تبه کند — و آنک ندارد آذری ناید از او برادری

فربهیش به دست جو غره مشو به پشم او — آن سر و سبلتش مبین جان وی است لاغری

گر خوشی است این نوا برجه و گرم پیش آ — سر تو چنین چنین مکن مشنو سست و سرسری