دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۹۲

هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی — دید غرض که فقر بد بانگ الست را بلی

عالم خاک همچو تل فقر چو گنج زیر او — شادی کودکان بود بازی و لاغ بر تلی

چشم هر آنک بسته شد بآتش حرص خسته شد — و آنک ز گنج رسته شد گشت گران و کاهلی

گنج جمال همچو مه جانش بدیده گفته خه — بر ره او هزار شه اه  چه شگرف حاصلی

وصف لبش بگفتمی چهره جان شکفتمی — راه بیان برفتمی لیک کجاست واصلی

جان بجهان و هم بجه سر بمکش سرک بنه — گرچه درون هر دو ده نیست درون قابلی

ای تبریز مشتهر بند به شمس دین کمر — ز آنک مبارک است سر بر کف پای کاملی