دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۲۰

گر آبت بر جگر بودی دل تو پس چه کاره ستی — تنت گر آن چنان بودی که گفتی دل نگاره ستی

وگر بر کار بودی دل درون کارگاه عشق — ملالت بر برون تو نمی‌گویی چه کاره ستی

غنیمت دار رمضان را چو عیدت روی ننموده‌ست — و عیدت گر کنارستی ز غم جان برکناره ستی

چو روشن گشتی از طاعت شدی تاریک از عصیان — دل بیچاره را می‌دان که او محتاج چاره ستی

وگر محتاج این طاعت نماندستی دل مسکین — ورای کفر و ایمان دل همیشه در نظاره ستی

تو گویی جان من لعل است مگر نبود بدین لعلی — ز تابش‌های خورشیدش مبر گو سنگ خاره ستی

به گرد قلعه ظلمت نماندی سنگ یک پاره — اگر خود منجنیق صوم دایم سوی باره ستی

بزن این منجنیق صوم قلعه کفر و ظلمت بر — اگر بودی مسلمانی مؤذن بر مناره ستی

اگر از عید قربان سرافرازان بدانندی — نه هر پاره ز گاو نفس آویز قناره ستی

اگر سوز دل مسکین بدیدیی از این لقمه — ز بهر ساکنی سوزش شکم سوزی هماره ستی

در اول منزلت این عشق با این لوت ضدانند — اگر این عشق باره ستی چرا او لوت باره ستی

همه عالم خر و گاوان به عیش اندرخزیدندی — اگر عاشق بدی آن کس که دایم لوت خواره ستی

اگر دیدی تو ظلمت‌ها ز قوت‌های این لقمه — ز جور نفس تردامن گریبان‌هات پاره ستی

به تدریج ار کنی تو  پی خر دجال از روزه — ببینی عیسی مریم که در میدان سواره ستی

اگر امر تصوموا را نگهداری به امر رب — به هر یا رب که می‌گویی تو لبیکت دوباره ستی