دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۵

خیز صبوحی کن و درده صلا — خیز که صبح آمد و وقت دعا

کوزه پر از می کن و در کاسه ریز — خیز مزن خنبک و خم برگشا

دور بگردان و مرا ده نخست — جان مرا تازه کن ای جان‌فزا

خیز که از هر طرفی بانگ چنگ — در فلک انداخت ندا و صدا

تنتن تنتن شنو و تن مزن — وقت تو خوش ای قمر خوش‌لقا

در سرم افکن می و پابند کن — تا نروم بیهده از جا به جا

زان کف دریا‌صفت دُر‌نثار — آب درانداز چو کشتی مرا

پاره چوبی بُدم و از کفَت — گشته‌ام ای موسی جان اژدها

عازَر وقتم به دمت ای مسیح — حشر شدم از تک گور فنا

یا چو درختم که به امر رسول — بیخ کشان آمدم اندر فلا

هم تو بده هم تو بگو زین سپس — ای دهن و کف تو گنج بقا

خسرو تبریز توی شمس دین — سرور شاهان جهان علا