دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۶

داد دهی ساغر و پیمانه را — مایه دهی مجلس و میخانه را

مست کنی نرگس مخمور را — پیش کشی آن بت دردانه را

جز ز خداوندی تو کی رسد — صبر و قرار این دل دیوانه را

تیغ برآور هله ای آفتاب — نور ده این گوشه ویرانه را

قاف توی مسکن سیمرغ را — شمع توی جان چو پروانه را

چشمه حیوان بگشا هر طرف — نقل کن آن قصه و افسانه را

مست کن ای ساقی و در کار کش — این بدن کافر بیگانه را

گر نکند رام چنین دیو را — پس چه شد آن ساغر مردانه را

نیم دلی را به چه آرد که او — پست کند صد دل فرزانه را

از پگه امروز چه خوش مجلسی‌ست — آن صنم و فتنه فتانه را

بشکند آن چشم تو صد عهد را — مست کند زلف تو صد شانه را

یک نفسی بام برآ ای صنم — رقص درآر استن حنانه را

شرح فتحنا و اشارات آن — قفل بگوید سر دندانه را

شاه بگوید شنود پیش من — ترک کنم گفت غلامانه را