دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۷

لعل لبش داد کنون مر مرا — آنچه  تو را لعل کند مرمرا

گلبن خندان به دل و جان بگفت — برگ منت هست به گلشن برآ

گر نخریده‌است جهان را ز غم — مژده چرا داد خدا که‌ إشتری‌‌؟

در بن خانه‌است جهان تنگ و منگ — زود برآیید به بام سرا

صورت اقبال شکرریز گفت — شکر چو کم نیست شکایت چرا

ساغر بر دست خرامان رسید — فخر من و فخر همه ماورا

جام مباح آمد هین نوش کن — باز ره از غابر و از ماجرا

ساغر اول چو دود بر سرت — سجده کند عقل جنون تو را

فاش مکن فاش تو اسرار عرش — در سخنی زاده ز تحت الثری