دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۶۸

یک حمله و یک حمله کآمد شب و تاریکی — چستی کن و ترکی کن نی نرمی و تاجیکی

داریم سری کان سر بی‌تن بزید چون مه — گر گردن ما دارد در عشق تو باریکی

شاهیم نه سه روزه لعلیم نه پیروزه — عشقیم نه سردستی مستیم نه از سیکی

من بنده خوبانم هر چند بدم گویند — با زشت نیامیزم هر چند کند نیکی

عشاق بسی دارد من از حسد ایشان — بیگانه همی‌باشم از غایت نزدیکی

روپوش کند او هم با محرم و نامحرم — گویند فلان بنده گوید که عجب کی کی

طفلی است سخن گفتن مردی است خمش کردن — تو رستم چالاکی نی کودک چالیکی