دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۸

گر بنخسبی شبی ای مه لقا — رو به تو بنماید گنج بقا

گرم شوی شب تو به خورشید غیب — چشم تو را باز کند توتیا

امشب استیزه کن و سر منه — تا که ببینی ز سعادت عطا

جلوه‌گه جمله بتان در شب است — نشنود آن کس که بخفت الصلا

موسی عمران نه به شب دید نور‌‌؟! — سوی درختی که بگفتش بیا‌‌؟

رفت به شب بیش ز ده ساله راه — دید درختی همه غرق ضیا

نی که به شب احمد معراج رفت‌‌؟! — برد براقیش به سوی سما

روز پی کسب و شب از بهر عشق — چشم بدی تا که نبیند تو را

خلق بخفتند ولی عاشقان — جمله ی شب قصه‌کنان با خدا

گفت به داوود خدای کریم — هر که کند دعوی سودای ما

چون همه شب خفت بود آن دروغ — خواب کجا آید مر عشق را

زان که بود عاشق خلوت طلب — تا غم دل گوید با دلربا

تشنه نخسپید مگر اندکی — تشنه کجا خواب گران از کجا

چونکه بخسپید به خواب آب دید — یا لب جو یا که سبو یا سقا

جمله ی شب می‌رسد از حق خطاب — خیز غنیمت شمر ای بی‌نوا

ور نه پسِ مرگ تو حسرت خوری — چونکه شود جان تو از تن جدا

جفت ببردند و زمین ماند خام — هیچ ندارد جز خار و گیا

من شدم از دست، تو باقی بخوان — مست شدم سر نشناسم ز پا

شمس حق مفخر تبریز‌یان — بستم لب را تو بیا برگشا