دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۷۶

ای خواجه سلام علیک از زحمت ما چونی — ای معدن زیبایی وی کان وفا چونی

در جنت و در دوزخ پرسان تواند ای جان — کای جنت روحانی وی بحر صفا چونی

هر نور تو را گوید ای چشم و چراغ من — هر رنج تو را گوید کی دفع بلا چونی

ای خدمت تو کردن چون گلبشکر خوردن — زین خدمت پوسیده زین طال بقا چونی

در وقت جفا دل را صد تاج و کمر بخشی — در وقت جفا اینی تا وقت وفا چونی

ای موسی این دوران چونی تو ز فرعونان — وی شاه ید بیضا با اهل عمی چونی

گوید به تو هر گلشن هر نرگس و هر سوسن — کز زحمت و رنج ما ای باد صبا چونی

ای آب خضر چونی از گردش چرخ آخر — وی تاج همه جان‌ها دربند قبا چونی

ای جان عنادیده خامش که عنایت‌ها — پرسند تو را هر دم کز رنج و عنا چونی