دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۷۷

هَمرَنگِ جَماعَت شو تا لذتِ جان بینی — دَر کویِ خَرابات آ تا دُردکشان بینی

دَرکش قَدحِ سودا هِلْ تا بِشَوی رُسوا — بَربَند دو چَشمِ سَر تا چَشمِ نَهان بینی

بُگشای دو دَست خود گَر مِیْلِ کنارَستَت — بِشکَن بُتِ خاکی را تا رویِ بُتان بینی

اَز بَهرِ عَجوزی را تا چَند کَشی کابین — وَز بَهرِ سه‌نان تا کِی شمشیر و سِنان بینی

نَک ساقیِ بی‌جوری دَر مَجلسِ او دوری — دَر دور دَرآ بِنشین تا کِی دَوَران بینی

این جاست رِبا نیکو جانی دِه و صَد بِستان — گرگی و سَگی کَم کُن تا مِهرِ شَبان بینی

شَب یار هَمی‌گردَد خَشخاش مَخور اِمشب — بَربَند دَهان از خور تا طَعمِ دَهان بینی

گویی که فُلانی را بُبرید زِ مَن دُشمن — رو تَرکِ فُلانی گو تا بیست فُلان بینی

اَندیشه مَکُن اِلا از خالقِ اَندیشه — اَندیشهِ جانان بِهْ کاندیشهِ نان بینی

با وُسعَتِ اَرض‌الله بَر حَبس چه چَفسیدی — زِ اندیشه گره کَم زَن تا شَرحِ جَنان بینی

خامُش کُن از این گُفتن تا گُفت بَری باری — از جان و جَهان بُگذَر تا جان و جَهان بینی