دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۸۵

گر نرگس خون خوارش دربند امانستی — هم زهر شکر گشتی هم گرگ شبانستی

هم دور قمر یارا چون بنده بدی ما را — هم ساغر سلطانی اندر دورانستی

هم کوه بدان سختی چون شیره و شیرستی — هم بحر بدان تلخی آب حیوانستی

از طلعت مستورش بر خلق زدی نورش — هم نرگس مخمورش بر ما نگرانستی

با هیچ دل مست او تقصیر نکرده‌ست او — پس چیست ز ناشکری تشنیع چنانستی

وصلش به میان آید از لطف و کرم لیکن — کفو کمر وصلش ای کاش میانستی

صورتگر بی‌صورت گر ز آنک عیان بودی — در مردن این صورت کس را چه زیانستی

راه نظر ار بودی بی‌رهزن پنهانی — با هر مژه و ابرو کی تیر و کمانستی

بربند دهان زیرا دریا خمشی خواهد — ور نی دهن ماهی پرگفت و زبانستی