دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۸۷

ای ساکن جان من آخر به کجا رفتی — در خانه نهان گشتی یا سوی هوا رفتی

چون عهد دلم دیدی از عهد بگردیدی — چون مرغ بپریدی ای دوست کجا رفتی

در روح نظر کردی چون روح سفر کردی — از خلق حذر کردی وز خلق جدا رفتی

رفتی تو بدین زودی تو باد صبا بودی — مانندهٔ بوی گل با باد صبا رفتی

نی باد صبا بودی نی مرغ هوا بودی — از نور خدا بودی در نور خدا رفتی

ای خواجه این خانه چون شمع در این خانه — وز ننگ چنین خانه بر سقف سما رفتی