دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۸۹

نه چرخ زمرد را محبوس هوا کردی — تا صورت خاکی را در چرخ درآوردی

ای آب چه می‌شویی وی باد چه می‌جویی — ای رعد چه می غری وی چرخ چه می‌گردی

ای عشق چه می‌خندی وی عقل چه می‌بندی — وی صبر چه خرسندی وی چهره چرا زردی

سر را چه محل باشد در راه وفاداری — جان خود چه قدر باشد در دین جوانمردی

کامل صفت آن باشد کو صید فنا باشد — یک موی نمی‌گنجد در دایره فردی

گه غصه و گه شادی دور است ز آزادی — ای سرد کسی کو ماند در گرمی و در سردی

کو تابش پیشانی گر ماه مرا دیدی — کو شعشعه مستی گر باده جان خوردی

زین کیسه و زان کاسه نگرفت تو را تاسه — آخر نه خر کوری بر گرد چه می‌گردی

با سینه ناشسته چه سود ز رو شستن — کز حرص چو جارویی پیوسته در این گردی

هر روز من آدینه وین خطبه من دایم — وین منبر من عالی مقصوره من مردی

چون پایه این منبر خالی شود از مردم — ارواح و ملک از حق آرند ره آوردی