دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۹۲

ای صورت روحانی امروز چه آوردی — آورد نمی‌دانم دانم که مرا بردی

ای گلشن نیکویی امروز چه خوش بویی — بر شاخ کی خندیدی در باغ کی پروردی

امروز عجب چیزی می‌افتی و می‌خیزی — در باغ کی خندیدی وز دست کی می‌خوردی

آن طبع زرافشانی و آن همت سلطانی — پیران و جوانان را آموخت جوامردی

بگذر ز جوامردی کان هم ز دوی خیزد — در وحدت همدردی درکش قدح دردی

هم همره و همدردی هم جمعی و هم فردی — هم عاشق و معشوقی هم سرخی و هم زردی

با این همه در مجلس بنشین و میا با من — ترسم که میان ره بگریزی و برگردی

ور ز آنک همی‌آیی با خویش مبر دل را — کز دل دودلی خیزد گه گرمی و گه سردی