دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۹۴

از مرگ چه اندیشی چون جان بقا داری — در گور کجا گنجی چون نور خدا داری

خوش باش کز آن گوهر عالم همه شد چون زر — ماننده آن دلبر بنما که کجا داری

در عشق نشسته تن در عشرت تا گردن — تو روی ترش با من ای خواجه چرا داری

در عالم بی‌رنگی مستی بود و شنگی — شیخا تو چو دلتنگی با غم چه هواداری

چندین بمخور این غم تا چند نهی ماتم — همرنگ شو آخر هم گر بخشش ما داری

از تابش تو جانا جان گشت چنین دانا — بسم الله مولانا چون ساغرها داری

شمس الحق تبریزی چون صاف شکرریزی — با تیره نیامیزی چون بحر صفا داری