دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۹۵

امشب پریان را من تا روز به دلداری — در خوردن و شب گردی خواهم که کنم یاری

من شیوه پریان را آموخته‌ام شب‌ها — وقت حشرانگیزی در چالش و میخواری

جنی پنهان باشد در ستر و امان باشد — پوشیده‌تر از پریان ماییم به ستاری

بر صورت ما واقف پریان و ز جان غافل — در مکر خدا مانده آن قوم ز اغیاری

خود را تو نمی‌دانی جویای پری ز آنی — مفروش چنین ارزان خود را به سبکباری

و آن جنی ما بهتر زیبارخ و خوش گوهر — از دیو و پری برده صد گوی به عیاری

شب از مه او حیران مه عاشق آن سیران — نی بی‌مزه و رنگین پالوده بازاری

از سیخ کباب او وز جام شراب او — وز چنگ و رباب او وز شیوه خماری

دیوانه شده شب‌ها آلوده شده لب‌ها — در جمله مذهب‌ها او راست سزاواری

خواب از شب او مرده شلوار گرو کرده — کس نیست در این پرده تو پشت کی می‌خاری

بردی ز حد ای مکثر بربند دهان آخر — نی عاشق عشقی تو تو عاشق گفتاری