دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۹۷

گر روی بگردانی تو پشت قوی داری — کان روی چو خورشیدت صد گون کندت یاری

من بی‌رخ چون ماهت گر روی به ماه آرم — مه بی‌تو ز من گیرد صد دوری و بیزاری

جان بی‌تو یتیم آمد مه بی‌تو دو نیم آمد — گلزار جفا گردد چون تخم جفا کاری

چون سرکشی آغازی یا اسب جفا تازی — دست کی رسد در تو گر پای نیفشاری

مهمان توام ای جان ای شادی هر مهمان — شاید که ز بخشایش این دم سر من خاری

رو ای دل بیچاره با تیغ و کفن پیشش — کی پیش رود با او بدفعلی و طراری

ای جان نه ز باغ تو رسته‌ست درخت من — پرورده و خو کرده با عشرت و خماری

اجزای وجود من مستان تواند ای جان — مستان مرا مفکن در نوحه و در زاری

آن ساغر پنهانی خواهم که بگردانی — مستانه به پیش آیی بی‌نخوت و جباری

ای ساغر پنهانی تو جامی و یا جانی — یا چشمه حیوانی یا صحت بیماری

یا آب حیاتی تو یا خط نجاتی تو — یا کان نباتی تو یا ابر شکرباری

آن ساغر و آن کوزه کو نشکندم روزه — اما نهلد در سر نی عقل نی هشیاری

هم عقلی و هم جانی هم اینی و هم آنی — هم آبی و هم نانی هم یاری و هم غاری

خاموش شدم حاصل تا برنپرد این دل — نی زان که سخن کم شد از غایت بسیاری