دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۰۲

ای دشمن عقل من وی داروی بی‌هوشی — من خابیه تو در من چون باده همی‌جوشی

اول تو و آخر تو بیرون تو و در سر تو — هم شاهی و سلطانی هم حاجب و چاووشی

خوش خویی و بدخویی دلسوزی و دلجویی — هم یوسف مه رویی هم مانع و روپوشی

بس تازه و بس سبزی بس شاهد و بس نغزی — چون عقل در این مغزی چون حلقه در این گوشی

هم دوری و هم خویشی هم پیشی و هم بیشی — هم مار بداندیشی هم نیشی و هم نوشی

ای رهزن بی‌خویشان ای مخزن درویشان — یا رب چه خوشند ایشان آن دم که در آغوشی

آن روز که هشیارم من عربده‌ها دارم — و آن روز که خمارم چه صبر و چه خاموشی