دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۰۳

ای بر سر و پا گشته داری سر حیرانی — با حلقه عشاقان رو بر در حیرانی

در زلف چو چوگانت غلطیده بسی جان‌ها — وز بهر چنان مشکی جان عنبر حیرانی

از کون حذر کردم وز خویش گذر کردم — در شاه نظر کردم من چاکر حیرانی

من یوسف دلخواهم چاه زنخت خواهم — هم مؤمن این راهم هم کافر حیرانی

هم باده آن مستم هم بسته آن شستم — تا چست برون جستم از چنبر حیرانی

ای عقل شده مهتر ای گشته دلت مرمر — آخر تو یکی بنگر در دلبر حیرانی

ور نه بستیزم من در کار تو خیزم من — خون تو بریزم من از خنجر حیرانی

از دولت مخدومی شمس الحق تبریزی — هم فربه عشقم من هم لاغر حیرانی